Jaromil Kunderaoğlu

Soğuk savaş dönemiydi. Tedbir amaçlı da olsa uzaya insanlardan önce köpeklerin gönderilmesini henüz hazmedememiştim. Zaten kozmonot olmak da istememiştim. Babamın zoru ile güzel sanatlar yetenek sınavı yerine Sovyetler Birliği Uzay Çalışmaları Enstitüsü'nün sınavına katılmış ve hasbel kader kuruma kabul edilmiş bulunmuştum. Dünya'dan bilmem kaç bin metre yukarda uzaya doğru süzülürken yerçekimsiz ortamda yerimi yadırgamıştım. Oksijen tüpüm, naçizane tipim ve boynumda asılı dolabımın anahtarı vs. bilumum her şey çok anlamsız gelmişken üstüne bir de kalemimin boşlukta benden uzağa doğru salınmakta olduğunu görünce, Dünya’ya ayak basar basmaz istifa edip köpek kafalı insan vücutları resmetmeye ve gün aşırı manalı manasız yazılar karalamaya devam etmeye karar vermiştim. İşte şimdi buradayım.